Just Like That

- Nienawidzisz mnie? - Nie. - Kochasz mnie? - Nie. - A więc co? - Wszystko i nic jednocześnie. Po tylu próbach w końcu wydostajesz się na zewnątrz. Wiatr rani Twe spierzchnięte usta a słońce razi w oczy przyzwyczajone do ciemności. Dziecino, przełknij swój wstyd i ruszaj dalej. Pierwsze kroki są niepewne. Odmawiasz pomocy bo przecież musisz sobie poradzić. Udaje Ci się. Jak to jest w końcu móc chociaż przez chwilę nie patrzeć w lustro i nie chcieć go rozbić na milion kawałków? Dasz sobie radę. Masz siłę której inni nie dostrzegają. Pierwsze zetknięcie z codziennym życiem. Pierwsze słowa które trafiły wprost do Ciebie. Pierwsze ruchy warg tak bardzo kłamliwych. Uśmiech coraz bardziej Cię męczy. Czy oni wszyscy muszą mieć rację? Jak skoro nikt jej nie ma? Czy ludzie nie potrafią być dla innych po prostu... ludźmi? Zamiast tego są chytrymi stworzeniami łasymi na cudze nieszczęścia czy też potknięcia. Boli i dusi Cię w klatce. Bo serce to potwór i chce się wyrwać. Uspokajasz je szy...

- Chcę Ci coś przekazać.  - Co takiego?  - Nigdy nie bądź mną.  Zaciskasz palce wokół ciemności która Cię dławi. Która swoje smoliste palce zaciska na Twoim gardle. Czujesz jak walczy i pomimo braku oczu czujesz jej wzrok na sobie. Ten sam wzrok który drwi z Twoich wad. Ten sam który rechocze na Twe myśli o lepszym jutrze. Zaciskasz zęby ze wszystkich sił na tym czarnym gardle które Cię tłamsi. Twój wzrok jest zdeterminowany i odpowiada szybko, iż ciemność się myli. Dasz sobie radę nie ze względu na siebie ale ze względu na innych którzy na Ciebie liczą. Plujesz krwią przez te zaciśnięte zęby. Kiedy Twój język został przegryziony? Nie zwracasz na to uwagi a wzmacniasz uścisk. Bo dasz sobie radę choćby nie wiadomo co. Ciemność ponownie szepcze. Ludzie i tak Cię zostawią. Odejdą bądź uznają, iż pomaganie Ci to zbyt duży ciężar. Przecież już tak robili nieraz, nieprawdaż? W Twoich oczach zbierają się łzy i przez moment nawet delikatnie zwalniasz uścisk na szyi ciemn...